به شماره مىافتد ، مثلًا اگر شما بخواهيد از دامن كوهى بالا برويد و عادت به كوهنوردى نداشته باشيد ، وقتى كه به بالاى كوه رسيديد ، حالى پيدا مىكنيد كه نفس به سختى مىآيد . قرآن شريف امر معنوى نداشتن شرح صدر را به اين امر محسوس تشبيه مىكند ، مىفرمايد : آن كه شرح صدر ندارد ، بر او پليدى باد ، پليدى باد بر كسى كه دست عنايت خدا روى سرش نباشد . در اينجا اين سؤال مطرح است : چه كنيم كه شرح صدر پيدا كنيم ؟ بايد گفت كه بحث خودسازى و تهذيب نفس ، نظير شارژ باطرى اتومبيل است بدين معنى كه اعمال خوب ما در حالى كه از ايمان سرچشمه مىگيرند ، از دل پاك و صفات خوب سرچشمه مىگيرند ، اما خود اين اعمال هم ايمان را قوى مىكنند ؛ ايمان از عمل و عمل از ايمان سرچشمه مىگيرد . برعكس هم مىشود ، يعنى صفات رذيله براى ما عمل مىسازند و عمل هم براى ما صفات رذيله ايجاد مىكنند . آن كسى كه بخيل است ، حسود و جاه‌طلب است ، متكبر است اين صفات رذيله براى شما منشأ اعمال رذيله مىگردند ؛ به قول قرآن شريف : « كل يعمل على اكلته » « 1 » ، از كوزه همان برون تراود كه در اوست . زنى كه حسود است معمولًا كارها و گفتارش از آن حسادت سرچشمه مىگيرد و همان كارهاى زشت او نيز حسادتش را قوى مىكند ، آبيارى مىكند و اگر مواظبت

--> ( 1 ) . سوره اسرى - آيهء 84 .